NEWS OF LALITPUR

ईन्टरनेट र फेसबुकको अश्लिल फोटो मेरो होइनः अञ्जु पन्त

2012-02-01T21:52:00.000-08:00

नेपाली सुगम संगीतको क्षेत्रमा पछिल्लो समयमा निक्कै चर्चित नाम हो । कहिले आफुले गायका गीतका कारण कहिले पारिवारिक सम्बन्ध र कहिले व्यक्तिगत जीवन शैलीका कारण चर्चामा आइरहने अञ्जु पन्तसँग गरेको कुराकानी ।

गीत रेकर्डिङ्गको काम धेरै छ । अनि स्टेज प्रोगाममा पनि निक्कै व्यस्त छु । एक दुई महिना अघि म बिरामी भएँ थलै परे । त्यतिवेला देखि थुपि्रएका गीत पनि गाउन बाँकी छन् । तिनै गीत गाइरहेकी छु ।

डिभोस्र ! भनौं र ? यो जीवनको आ-आफ्नो पाटो हो । जीन्दगी सरल रुपमा बिताउनु पर्छ भन्ने मेरो बुझाई हो । अहिले अलिकति अप्ठ्यारो महशुस भयो र हामी छुट्टियौं ।

अँ पुनर्मिलन चाहिं थाहा छैन । भोलीको दिन कसैले देखेको छैन । हिजोको दिनमा थाहा थियो होला त ? हामी दुईजना यस्तो मिल्ने मान्छे छुट्टिन्छौ भनेर । पहिले पहिले कति माया आदर सत्कार गर्नुहुन्थ्यो उहाँले । तर पछि सवै .. खै......|

हो मैले पनि विभिन्न कुरा सुनें । अहिले धेरै नराम्रा फोटा पनि एनिमेशन गरेर इन्टरनेटमा राखिएका छन् रे । कसले गर् यो मलाई थाहा छैन । यस्तो फट्याईले गर्दा हाम्रो ज्यान जान सक्छ । त्यसैले फेसबुक एकाउण्ट र ती इन्टरनेटमा राखिएका फोटा मैले राखेको होइन । मैले चलाउँदै आएको सिङ्गर अञ्जु पन्त नामको फेसवुक एकाउण्ट पनि बन्द गरिदिएँ ।

समय बलवान छ । समयले देखाउँछ । म एकदम हिटमा आएको भनेको चार बर्ष त भयो । मैले पनि एघार बाह्र बर्ष यो क्षेत्रमा समय दिएकी थिएँ । त्यसैको फल हो जस्तो लाग्छ । तर अरु साथी पनि निरन्तर लागिरहनु भएको छ । उहाँहरु पनि एकदिन पक्कै राम्रो स्थानमा पुग्नुहुन्छ ।

एकदमै धेरै छन् । ति मध्ये एक दुईटा भन्छु जस्तै मेरा आशक्तिका भावना तिमीले बुझ्न सकेको भए ……, अर्को जीन्दगी यो फूलै फूलको थुङ्गो हुँदैन ………, यसले जीन्दगीलाई छोएको जस्तो लाग्छ । यी गीत गाउँदा मेरो मन भक्कानिएको थियो ।

सुगम संगीत एकदमै फस्टाएको छ । एउटै गीतबाट लाखौ रुपैयाँ कमाउन सकिन्छ । तर एउटा कुरामा मेरो चित्त दुखाई छ । प्रविधि बढ्यो तर कम्पनीहरुले कसैलाई पनि राम्रोसँग रोयल्टी र पारिश्रमिक दिएका छैनन् । गीत संगीतका सर्जकले सोचे जस्तो कमाउन सकेको छैनन् । सर्जक गरिव हुँदै छौं । हामीले नै गरेका कामबाट फाइदा लिएर अरु धनी हुँदै छन् ।

जस्तो पहिलो कुरा त हाम्रो देश नै सुदृढ छैन । बिदेशतिर हामीले पैसा मागि रहन पर्दैन । हामीले रोयल्टी सजिलै पाउँछौं । बैंकको खातामै पैसा हाल्दिन्छन् । तर यहाँ त नाम बढि दर्शन छोटी भने जस्तै भा'छ । अन्तर्वार्ता दिंदा कुनै चलेका होटलमा खाना खान जाँदा पनि बिदेशमा रोयल्टी दिन्छन् । त्यसैले नेपालमा चल्दा मात्रै पैसा कमाउने हो भविष्य सुनिश्चित छैन ।

मैले पैसा त त्यस्तै हो मलामी नै धेरै कमाएँ क्यारे ।

अँ म लगभग १५ वटा देशमा पुगे । धेरै नेपाली स्रोताले माया गर्नुहुन्छ । विदेशमा जाँदा आफ्नै परिवारलाई भेटे जस्तो हुन्छ ।

अव म तिहार ताका साउदी अरेविया इजरायल र दक्षिण कोरिया जाने योजनामा छु ।

-जीन्दगी भनेको मिठो फल हो गिफ्ट हो हामीलाई प्रभुले दिएको । त्यसैले यसलाई अनादार गर्न मन लाग्दैन । जे हुन्छ जीन्दगीमा राम्रोको लागि हुन्छ । जस्तो अस्ति भर्खर भुईंचालो गयो म स्टुडियोमा गीत रेकर्डिङ्ग गर्दै थिए । म चुकुल लाएर स्टुडियो भित्रै बसें । घरै हल्लियो तर मलाई डर लागेन । अरु चप्पलै नलाई भागे म भने प्रभुको प्रार्थना गरेर बसे ।

अँ क्रिश्चियन धर्ममा मेरो सानै देखिको लगाव हो । जहाँ शान्ति मिल्छ त्यही धर्म मान्ने हो । धर्म त सवै त्यस्तै हो । तर सवै भन्दा श्रेष्ठ येशु नै हो । तर कतिपय मेरो यो कुराले रिसाउनुहुन्छ होला । अरुको देशको धर्म मान्ने रैछ नभन्नु होला । शान्तिको लागि येशुको प्रार्थना गर्छु म ।

"पोहोर साल खुशी फाट्दा जतन गरि मनले टाँले त्यही साल माया फाट्यो त्यसलाई पनि मनले टुले यसपाली त मनै फाट्यो केले सिउँने केले टाल्ने हो ।" यस्ता गीत मन पर्छ । यो अरुणा लामाको गीत हो है ।

यो मायाको रुप पनि हो । अहिले त बिकृति धेरै छ । कतिले नराम्रो पनि गरेका छन् । मलाई चाहिं यो प्रभुले दिनु भएको धेरै ठूलो चिज हो भन्ने लाग्छ । यो त आफ्नो मन पर्ने मायालुलाई सुम्पिने चिज हो र सृष्टि चलाउने अनी मायालाई मजबुत राख्ने सम्बन्ध हो ।

मेरो क्यारेक्टरले अहिलेको जेनेरेशनलाई प्रिजेन्ट गर्छः नायिका नम्रता

2012-02-01T21:49:00.000-08:00

नेपाली सिने क्षेत्रमा कहिले व्यक्तिगत कारण त कहिले चलचित्रले चर्चामै हुनुहुन्छ । अध्ययन गरेकी र अभिनय क्षमता भएकी नायिकाका रुपमा नम्रतालाई लिने गरिन्छ । केही समय नेपाली चलचित्रमा नदेखिएकी नम्रता अहिले सुटिङमा व्यस्त हुनुहुन्छ । प्रस्तुत छ नायिका नम्रतासँग गरेको कुराकानीः

– अहिले भर्खरै एउटा मुभी सिध्याएँ । अब बैशाख जेठतिर अर्को गर्दैछु

।

–धेरै राम्रो, ट्यालेन्टेड मान्छे आइरहेका छन् फिल्म क्षेत्रमा । डेफेनेट्ली अब नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा उहाँहरुको योगदान रहनेछ । आइएम पोजिटिभ एबाउट इट ।

–अहिले त बिस्तारै चेञ्ज भैराछ । सबैले फिल्मको महत्व बुझ्नु भाको छ । त्यही हो सबै जना मिलेर काम गरिरहेका छौं । केही राम्रो गर्न मिहिनेत पनि जरुरी छ । फिल्म पनि बिजनेश नै हो । फिल्म चले फेरी बनाउने नचले नबनाउने भन्ने हुँदैन ।

–हालको कुरा गर्ने हो भने त निक्कै राम्रा सिनेमा बनेका छन् । नेपाली फिल्म पुरानै पाराले अघि बढेको छ भन्ने मलाई लाग्दैन् । अहिले पनि दुई तीन वटा फिल्म रिलिजको तयारीमा छन । गाना, फाइटलाई प्राथमिकता नदिइकन रियालिष्टक फिल्म धेरै बनेका छन नेपालमा पनि । तपाइँले भने जस्तै यसलाई नै पिन पोइन्ट गर्न मिल्दैन ।

–अँ, मेरो भूमिका त एउटा इन्डिपेन्डेन्ट नेपाली नारीको छ । जो देश बाहिर बसेर देश चिनाउने प्रयासमा हुन्छ । र, अहिलेको जेनेरेशनलाई प्रिजेन्ट गर्छ मेरो त्यो क्यारेक्टरले । यो रोल गर्दा मलाई रमाइलो पनि भयो । आशा छ दर्शकले मन पराई दिनुहुनेछ ।

– अब फिल्म बनाउँदा त कस्ले नचलोस भनेर बनाउछ र ? जहाँ सम्म राम्रो चल्छ । लेट्स सी ।

– भगवान भन्दा पनि एउटा डिभाईन पावर छ भन्ने लाग्छ । भगवान पनि हामीले नै नाम दिएको हो नि । जे होस् डिभाईन पावर छ ।

– रिल लाइफमा डाइरेक्टरले जे भन्यो त्यही गर्नुपर्छ रियल लाइफमा तपाईलाई जे मन लाग्यो त्यही गर्न पाउनुहुन्छ । रियल लाइफको भोगाइ नै रिल लाइफमा उतार्ने हो भन्ने लाग्छ मलाई ।

–मलाई थाहा छैन । एक्टर भनेको त फिल्ममा देखि हाल्छ नि । राम्री मात्रै भएर काम लाग्दैन । एक्टर भएर एक्टिङ्ग नै भएन भने त मतलव नै भएन नि ।

– सौगात मल्ल, अनि पुरानो एक्टरमा शिव श्रेष्ठ । हिरोइनमा तृप्ति नाड्कर ।

टिस्टुङमा यसरी समातिए डिआइजी

2012-01-25T21:39:00.000-08:00

सुन्दर खनाल, टिस्टुङ (मकवानपुर), माघ ११- सुनिता दोङ गत शनिबार साँझ पाँच बजेतिर पति सूर्यसँग मोटरसाइकल चढेर आइरहेकी थिइन्। उनले एउटा अग्लो र मोटो मान्छे ठ्याक्कै त्यही मोडमा देखिन्, जहाँ गत पुस २८ गते एउटा शवका जलेको अवशेष फेला परेको थियो।

अलि वरैबाट पहिलो दृष्टि पर्दा त्यो मान्छे भीरपट्टिको बाटोछेउ दुई रुखबीच पश्चिमतिर फर्केर पिसाब फेरिरहेको थियो। यता बाटोको भित्ता च्यापेर रोकिएको थियो, खैरो रंगको कार।

मोटरसाइकलमा अलि अगाडि बढ्दा त्यो मान्छे पहिलेभन्दा फरक अवस्थामा देखियो। ऊ हतासिएर दायाँबायाँ हेरिरहेको थियो। घरि टाउकोमा हात लगाउँथ्यो, घरि केही पाइला हिँडेर शव भेटिएको भागतिर फर्कन्थ्यो, अनि थचक्क बस्थ्यो।

त्रिभुवन राजपथस्थित मेत्राङको त्यो फराकिलो मोडमा एउटा नौलो मान्छे त्यस्तरी छटपट गरिरहेको देखेर टिस्टुङ-३ नौखण्डेकी सुनिताको मनमा चिसो पस्यो। उनले तत्काल मोटरसाइकल हाँकिरहेका सूर्यलाई रोक्न भनिन्। उनीहरू दुवै करिब सय मिटर परबाट रुखहरूको छेको परेर त्यो मान्छेको गतिविधि नियाल्न थाले।

घरबाट नौबिसेतर्फ दुई किलोमिटर परको झाप्रेमा एउटा पारिवारिक विवाद मिलाएर फर्किरहेकी सुनिताले शंका गरेकी अनौठो अवस्थाका ती व्यक्ति थिए, सशस्त्र प्रहरीका डिआइजी रञ्जन कोइराला।

यी दोङ दम्पती शंका लागेर पनि चुपचाप आफ्नो बाटो लागेको भए कुरा अर्कै हुनसक्थ्यो। तर, उनीहरू थप दस मिनेट त्यहीँ रोकिएर हेरिरहे। दुवैले यस्ता गतिविधि देखे, जसले रञ्जनको दस दिनअघि भेटिएको शवसँग केही न केही 'शंकास्पद' सम्बन्ध छ भन्ने संकेत दियो।

रञ्जन पहिले उभिएको छेउबाट केही मिटर पर गएर कान्लातिर ओर्ले, जहाँ उनले आफ्नी श्रीमती गीता ढकालको शवको जल्न बाँकी भाग खसालेका थिए। फेरि उनी माथि आए र अलि पर गएर तलै ओर्ले, जहाँ अर्को अवशेष फालिएको थियो। ओर्लंदा, उक्लँदा प्रत्येकचोटि उनी हतासिएर दायाँबायाँ हेर्थे। त्यसपछि पनि उनी शव जलाएकै ठाउँ वरपर घुमिरहे, जहाँ २८ गते हातका हड्डी, घडी लगायत शरीरका केही अवशेष बरामद भएका थिए।

स्थानीय सुनागाभा महिला सञ्जालकी अध्यक्ष रहेर घरव्यवहारसँगै सामाजिक काममा व्यस्त सुनिताले तुरुन्त अर्का स्थानीय मंगल तामाङलाई फोन गरिन्। नौखण्डेमा सुविन स्टुडियो चलाएर बसेका सामाजिक कार्यकर्ता मंगल तुरुन्त साथी चन्द्रलाई लिएर मोटरसाइकलमा आए।

दोङ दम्पत्ती मंगललाई कुरेर बसिरहँदै रञ्जन भने आफ्नो कारमा नौखण्डेतर्फ हुइँकिए। सुनिताले फेरि हतारहतार मंगललाई फोन गरिन्। कारको रंग बताइन्। नौखण्डेवरै रञ्जनको कारले मंगलको मोटरसाइकल 'क्रस' गर्‍यो। उनीहरू कार पिछा गर्ने सल्लाह मात्र गर्दै थिए, रन्जनको कार फर्किरहेको देखियो। कार विपरीत लेनबाट आइरहेको थियो, मंगलको मोटरसाइकललाई ढेप्ने गरी। सूर्यले मोटरसाइकल बाटोमा तेर्स्याए। कार सुस्त भयो, तर रोकिएन। मंगलले सिसा खोल्न भनेर कराए। रञ्जनले सिसा खोले, तर कार रोकिएन। मंगलले सुस्तरी गुडिरहेको कारभित्र हातै छिराएर चाबी थुते। बल्ल गाडी रोकियो।

नौबिसेबाट २५ किमी दुरीमा रहेको त्यो मोडमा रञ्जन कारबाट बाहिर निस्कँदा पसिनाले चिटचिट देखिन्थे।

'तपाईं किन तुरुन्त फर्कनुभएको?' मंगलले ठाडै सोधे।

'रात पर्‍यो, तेल पनि सकियो। हेटौंडा जाउँ भनेको, अब फर्कन्छु काठमाडौं,' उनले सम्हालिन खोज्दै भने।

'इन्डिकेटरमा आधा पनि नसकिएको देखिन्छ। आफ्नै छेउमा बोतलमा तेल राखिरहनुभएको छ त? हामीलाई पनि ड्राइभिङ थाहा छ। झुट कुरा गर्ने?'

पहिलो झट्कामै रञ्जन चुप भए।

'तपाईं यहाँ के गरिरहनुभएको थियो, किन तलमाथि गर्नुभयो। के खोजिरहनुभएको थियो? तपाईंमाथि हामीलाई शंका लाग्यो।'

रञ्जनको बोली लरबरिँदै थियो।

'म पिसाब फेर्दै थिएँ,' उनले बल्लबल्ल भने।

'तपाईं पिसाब फेरेर फेरि किन तल ओर्लनुभयो।'

'दिसा आयो अनि।'

'दुईचोटि तलमाथि गर्नुभो त?'

'दिसा गर्ने ठाउँ नपाएर।'

'कहीँ मान्छे पहिला पिसाब गरेर अनि दिसा गर्न जान्छ। एकैचोटि गर्छ नि,' मंगलले चेपे।
रञ्जन अवाक् भए।

एकोहोरो प्रश्नले रञ्जनको नियन्त्रण गुम्दै गएको थियो। उनी टाउको समातेर 'मलाई मात्र के हुन्छ' भन्दै यताउता गर्न थाले। कान्लातिर हुत्तिन खोज्थे, फेरि फर्कन्थे। घरि सामान्य बन्ने प्रयास पनि गर्थे।

'तपाईंहरूले के मलाई यो जंगलको बीचमा लुट्न खोज्नुभएको?' उनले भने, 'मसँग भएको पैसा लैजानुस्, मलाई आफ्नो बाटो लाग्न दिनुस्।'

'यो जंगल रे, जंगल भएको भए ऊ त्यहाँ, त्यहाँ घर हुन्छ? हामी यही गाउँका मान्छे हौं, यहाँ विभिन्न घटनालाई लिएर हामी अनुसन्धान गर्दैछौं। तपाईंमाथि पनि अनुसन्धान गर्नुपर्‍यो,' मंगलले तुरुन्तै कुरा काटिदिए।

हतास र हड्बडाहटबीच रञ्जनले आफू पनि प्रहरी नै भएको बताउन थाले। कहाँ-कहाँ के-के भइरहेको छ बुझ्ने, अनुसन्धान गर्ने आफ्नो काम भएको दलिल प्रस्तुत गर्न खोजे। अपराध महाशाखाबाट आएको, अपराधी भाग्न नसकोस् भन्ने आफ्नो उद्देश्य रहेको र त्यसमा स्थानीयले सहयोग गर्नुपर्ने उनले बताए। 'प्रहरी भए किन डराइरहेको त' भन्ने प्रतिप्रश्नमा उनी फेरि केही बोल्न सकेनन्।

यसैबीच रञ्जनले सशस्त्र डिआइजीको कार्ड देखाए। मंगललाई कार्ड नक्कली हुनसक्छ भन्ने लाग्यो। 'कार्ड म अहिल्यै जे को पनि बनाइदिनसक्छु, तपाईं अनुसन्धानकै मान्छे भए गर्नोस् आफ्नो काम, तर हामी पनि तपाईंमाथि अनुसन्धान जारी राख्छौं,' मंगलले भने।

त्यतिबेलासम्म घटनास्थलमा संदिग्ध मानिस फेला परेको खबर इलाका प्रहरी कार्यालय पालुङमा भइसकेको थियो। प्रहरी नआउञ्जेल स्थिति सामान्य राख्नु थियो। उनीहरूले त्यहीँ दाउरा जम्मा पारेर आगो बाले। रञ्जनलाई पनि 'नजिक आएर ताप्नोस्' भने। आफूलाई डिआइजी भन्ने मान्छेसँग हतियार हुनसक्छ, प्रयोग गरेर क्षति पुर्‍याउनसक्छ भन्ने डर मंगल र सूर्यको मनमा पस्यो। उनीहरूले दाउरासँगै ढुंगाहरू जम्मा पारे।

'हेर्नोस्, किन अरूलाई दुःख दिनुहुन्छ, कहाँ जानुपर्छ सँगै जाउँ, हिड्नोस् मेरै गाडीमा,' रञ्जन भन्दै थिए। त्यो कुरा मंगललाई झन् शंकास्पद लाग्यो।

डिआइजीको परिचयपत्र देखाइसकेपछि छाडिदेलान् भन्ने आस रञ्जनलाई रहेछ। 'हेर्नोस् मेरो परिचय दिइसकेँ, मलाई अब त छोड्नु होला नि! दिनोस् चाबी,' यसो भन्दा उनले मंगल र सुनिताको खुट्टा समाए।

उनी कहिले प्रफुल्ल बन्न खोज्थे। यसरी नै पहिला पनि केही गाडीलाई अनुसन्धान गरिसकेको मंगलको कुरा सुनेर रञ्जनले उल्टै फुर्क्याउन खोजे, 'तपाईंहरू गाउँका जागरुक युवा। राम्रो काम गर्न खोज्नुभएको छ। अपराधी भाग्न सक्छ, प्लिज मलाई जान दिनोस् काममा। म भोलि चाइना जान लागेको मान्छे।' उनले चीनमा तालिम गर्दाका कागजात पनि देखाएका थिए।

मंगललाई त्यसबेलासम्म 'यिनी अपराधी नै हुन्' भन्ने लागिसकेको थियो। उनी त्यहाँ पक्कै प्रमाण नष्ट गर्न आएका हुन् भन्ने मंगलले ठहर गरे। विस्तारै अरू थुप्रै गाउँलेहरू जम्मा हुन थाले।

स्थानीय किरण आले लगायतले उनलाई कडा लवजमा हप्काए। उनी लुरुक्क परेर कारमा छिरे। ड्राइभिङ सिटमा बसेर आलसतालस पर्न थाले, स्टेयरिङमा टाउको ठोक्न थाले। डेढ घन्टा लामो संवादपछि प्रहरी टोली आइपुग्यो, नायब निरीक्षकको नेतृत्वमा। प्रहरीको रोहवरमा कार खोलियो। रञ्जनको सानो ब्याग खोल्दा त्यहाँ सशस्त्र प्रहरीको तलब बुझेको स्लिप र हिमालयन बैंकको स्टिकरले बेरेका एक लाख रुपैयाँभन्दा बढीको नोटको बिटो निस्क्यो।

स्लिप देखेपछि रञ्जन डिआइजी नै भएको पक्का भए पनि मंगलको शंका मेटिएन। उनले प्रहरीलाई कारभित्रका सबै चिजको सूची बनाउन लगाए। सिटसँगै राखेको पेट्रोल, पछाडि सिटमा राखेको प्लास्टिक रोल र अगाडि ड्यासबोर्डमा राखेको ६ बट्टा सलाई समेत सूचीमा लेखाए।

रञ्जनको बा८च ५४०८ नम्बरको कार एकजना प्रहरीले चलाएर लगे। रञ्जनलाई त्यहाँबाट पालुङ चौकी लगिए पनि मंगल र उनका साथीहरूको मनबाट संशय हटेन। पहुँचवाला मान्छे दबाब लगाएर छुट्नसक्छ भन्ने लागेर उनले नायब निरीक्षकलाई सचेत गराए- 'यदि छोड्नैपर्ने स्थिति आयो भने हामीलाई पाँच मिनेटअघि फोन गर्नोस्। त्यसपछि के गर्नुपर्छ हामी गरौंला।'

नायब निरीक्षकले त्यही कुरा चौकी इन्चार्ज इन्सपेक्टर डिल्लीप्रसाद मैनालीलाई भन्न लगाए। मंगलले मैनालीलाई फोनबाटै सचेत गराए। यति भन्दाभन्दै साढे नौ बजे रञ्जनलाई पालुङ प्रहरीले छाडेको थाहा पाएपछि मंगलले मैनालीलाई फोन गरे। मैनालीले उनी निर्दोष भएको दाबी गर्दै 'माथिको आदेशमा छाड्नुपरेको' जवाफ दिए। मंगलले फोनमै विवाद गर्न थालेपछि मैनालीले 'जिल्ला एसपीलाई फोन गर्नू' भने।

मकवानपुरका प्रहरी प्रमुख एसपी श्याम खड्कालाई राति साढे १० बजे फोन गर्दा मंगलले उल्टै खप्की खानुपर्‍यो। 'तपाईंहरूले जे गर्नुभो, निगरानी गर्नुभो, राम्रै भयो, तर डिआइजीलाई दुःख दिएर गल्ती गर्नुभयो,' श्यामले भने, 'जनपदबाट गएको मान्छे, हाम्रै साथी हो, कहाँ अपराध गर्नसक्छ।'

'तपाईं जेसुकै भन्नोस्, त्यो अपराधी हो। तपाईं जे गर्नोस्, हामी छोड्नेवाला छैनौं,' मंगलले जवाफ दिए।

एसपी खड्कासँगको यो संवादपछि मंगललाई निद्रा लागेन। उनलाई आफूमाथि केही हुने हो कि भन्ने डर लाग्यो। काठमाडौंमा भएका साथीहरूलाई घटनाक्रम बताउँदै फोन गर्न थाले। राति नै साथीहरूले घटनाबारे मानवअधिकारकर्मी, महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखा लगायत उच्च प्रहरी निकायहरूमा खबर पुर्‍याइदिए। साढे १२ बजे उनलाई काठमाडौंबाट 'ढुक्कले सुत्नोस्' भन्ने खबर आयो। उनी निदाउन मात्र के लागेका थिए, एसपी खड्काले फोन गरेर अर्कै कुरा गरे।

'तपाईंहरूले जे गर्नु भो राम्रै गर्नु भो, त्यो मान्छे हामीसँग भए बराबरकै अवस्था हो। नआत्तिनोस्,' उनले मंगललाई आश्वस्त पार्न खोजे।

मंगलले काठमाडौंका साथीहरूलाई घटनाक्रम नबताएको भए पनि कुरा अर्कै हुनसक्थ्यो। रञ्जन त्यतिखेर प्रहरीको पन्जाबाट छुटेर हिँडिसकेका थिए।

भोलिपल्ट बिहान मंगल लगायत केही युवा पालुङ चौकीमै गए, डिआइजी रञ्जनको अवस्था खुलाउन माग गर्दै। उनीहरूले रञ्जनलाई जनतामाझ उपस्थित नगराएको खण्डमा अप्रिय स्थिति बन्ने चेतावनी दिए। त्यहीबेला रञ्जन काठमाडौतर्फ फर्कंदै गर्दा थानकोटबाट समातिएको खबर आयो। उनीहरू घर फर्के।

पुस २७ गते राजधानीको बुढानिलकन्ठस्थित आफ्नै निवासमा पत्नी गीताको हत्या गरी रञ्जनले उनको शव त्रिभुवन राजपथको मेत्राङ पुर्‍याएर जलाएका थिए। माघ ७ गते फेरि गीताको शव जलाइएको ठाउँ पुग्दा नौखण्डेका स्थानीयले रञ्जनलाई र्‍याखर्‍याखती पारेका थिए।

(त्रिभुवन राजपथको मेत्राङस्थित घटनास्थलमा मंगल, सूर्य र सुनितासँग गरेको कुराकानीमा आधारित। )

यसपटक महाभारत पर्वतशृखंलामा रहेको यो सानो बजार ल्होसारको रमझममा निकै झुम्दैछ। यहाँका युवालाई विभिन्न घटनाका कारण अनेक बात लागेको थियो, अनाहकको दुर्नामले गाउँ नै दुखी थियो।
'हामी तामाङहरूलाई बाटो हिँड्नेले पनि फटाहा भनेर खिसी गर्थे। यो प्रकरणबाट हामीले आफ्नो सच्चा परिचय दिएका छौं,' सूर्यले भने। डिआइजी कोइरालाको शंकास्पद गतिविधि हेरेर नियन्त्रणमा लिने काममा पत्नी सुनितासँगै अग्रसरता देखाएका उनलाई अहिले गाउँलेले रमाइलो उपनाम दिएका छन्, 'फुलीविनाको आइजिपी'।
'डिआइजी समात्ने त कम्तीमा आइजिपी नै हुनुपर्‍यो नि,' मंगल ठट्टा गर्छन्।
मंगलले डिआइजी नियन्त्रणमा लिएको घटनालाई सम्पूर्ण गाउँलेको साहस र इमानदारिताको परिणाम भन्न रुचाउँछन्। 'हामीले शव भेटिएदेखि नै त्यो ठाउँमा शंकास्पद गतिविधि हुनसक्छ भनेर अलर्ट गराएका थियौ,' उनी भन्छन्, 'यो हाम्रो सामूहिक उपलब्धी हो।'
महिला सञ्जालकी संयोजक सुनिताले सबैको जिम्मेवारीवोधकै कारण आफ्नो गाउँबाट अपराधी समाउन सकिएको उल्लेख गर्छिन्। 'उसलाई श्रीमतीको आत्माले डोर्‍यायो, हामीलाई देखाउन दैवले पुर्‍यायो,' सामान्य लेखपढ गरेकी उनी गहकिला कुरा गर्छिन्, 'त्यही भएर नै हरेक गल्ती काट्ने गरी हामीले कुरा गर्न सक्यौं।'
गाउँलेहरुको प्रयासमा सूचनाप्रविधि, शिक्षालगायतका क्षेत्रमा विभिन्न काम हुँदै आए पनि सुरक्षाका दृष्ट्रिले नौखण्डे संवेदनशील रहेको मंगल बताउँछन्। 'एउटा प्रहरी चौकी यहाँ राखिदिए हुन्थ्यो,' उनी भन्छन्।

थुनामा रहेका डिआइजी रञ्जनकी 'प्रेमिका' खोज्दै प्रहरी
केपी ढुंगाना, काठमाडौं, माघ ११- श्रीमती हत्याको अभियोगमा पक्राउ परेका सशस्त्रका डिआइजी रञ्जन कोइरालासँग निकट सम्बन्ध देखिएका तारा रेग्मी 'फरार' भएकी छन्। घटनाबारे जानकारी लिन खोजी सुरु गरेपछि उनी सम्पर्कविहीन भएर बसेको प्रहरी स्रोतले बतायो।

अनुसन्धान क्रममा रञ्जन र ताराबीच झन्डै डेढ वर्षदेखि 'घनिष्ठ सम्बन्ध' रहेको खुलेपछि गीता ढकाल हत्याको अनुसन्धान गरिरहेका महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखा र काठमाडौं परिसरका अधिकारीले उनको खोजी सुरु गरेका हुन्।

'हामी खोजीमा छौं,' अनुसन्धान गरिरहेका काठमाडौं परिसरका एसपी राजेन्द्र श्रेष्ठले नागरिकसँग भने, 'मोबाइल स्विच अफ छ, भेटेका छैनौं।'

वैदेशिक रोजगार प्रवर्द्धन बोर्डकी सदस्य तारा पूर्व राष्ट्रिय भलिबल खेलाडी हुन्।

जावलाखेलमा उनको रेडरोज ओभरसिज म्यानपावर कम्पनी छ। गीता हत्या अभियोगमा आइतबार कोइराला पक्राउ परेलगत्तै उनी सम्पर्कविहीन भएको अनुसन्धान स्रोतले बतायो।
प्रहरीले तारा बस्दै आएको स्वयम्भु र सातदोबाटोको घरमा 'सर्च' गरेको थियो। उनको आफन्तसँग जानकारी लिए पनि केही खुल्न नसकेको स्रोत बताउँछ। रञ्जनले गीताको हत्या आफू एक्लैले गरेको बयान दिए पनि प्रहरीले 'कोही सहयोगी हुनसक्ने' आशंकामा निकट व्यक्तिसँग सोधपुछ गर्न थालेको हो। त्यही क्रममा दुईजना चालक, सुरक्षागार्ड र घरेलु सहयोगीलाई सोमबार बोलाएको थियो। उनीहरूले रञ्जन पटकपटक तारालाई भेट्न सातदोबाटो जाने गरेको बयान दिएका थिए।

'रञ्जनसँग सम्पर्क रहेका व्यक्तिसँग हत्याबारे सोधपुछ क्रममा तारासँग पनि केही बु‰न खोजेका हौं,' अनुसन्धानमा संलग्न स्रोतले भन्यो, 'घटना सार्वजनिक भएको दिनदेखि नै उनी सम्पर्कविहीन बसेकाले हाम्रो शंका बढाएको छ।'

स्रोतअनुसार पुस २७ गते गीताको हत्या गरी पालुङमा शव जलाएपछि पनि दुईबीच भेट भएको खुलेको छ। रञ्जन चीनको तालिमबाट विदामा फर्कंदा विमानस्थलबाट सोझै सातदोबाटोमा तारालाई भेट्न गएको अनुसन्धानमा थाहा भएको छ। त्यसनिम्ति उनले सशस्त्रबाट प्राप्त सुविधाको गाडी प्रयोग गरेका थिए।

गीतासँग मनमुटाव हुन थालेपछि रञ्जन स्वयम्भुमा घर बनाएर बसेका थिए। तारा सातदोबाटोमा बस्ने गरे पनि स्वयम्भुको घरमा समेत उनको आउजाउ बाक्लो रहेको सहयोगीबाट खुलेको छ। गीताका आफन्तले समेत दुवैबीच निकट सम्बन्ध रहेको बताएका छन्।

'उनीहरूले बिहे नै गरेको पुष्टि हुन सकेको छैन,' स्रोतले भन्यो, 'तर, लामो समयदेखि सँगै बस्ने गरेको देखियो।'

औपचारिक बयान भएन
पक्राउ परेको तीन दिन बित्दासमेत प्रहरीले रञ्जन कोइरालासँग औपचारिक बयान लिएको छैन। काठमाडौं जिल्ला अदालतले उनलाई पाँच दिन हिरासतमा राख्न दिएको अनुमति दुई दिन मात्रै बाँकी छ।

अनुसन्धान स्रोतका अनुसार उनीसँग काठमाडौं परिसर र अपराध महाशाखाका अधिकारीले घटनाबारे अनौपचारिक जानकारी मात्र लिएको छ। उनी 'डिप्रेसन'को अवस्थामा रहेकाले औपचारिक बयान नलिएको अनुसन्धान अधिकारी बताउँछन्।

स्रोतका अनुसार उनले अझै पूरा घटना नबताएकाले अनौपचारिक सोधपुछ सकाएर बुधबारदेखि सरकारी वकिलको रोहवरमा औपचारिक बयान लिने तयारी गरिएको छ।
'तनावमा भएको व्यक्तिले सहज रूपमा बयान दिन सक्दैन,' एक अनुसन्धान अधिकारीले भने, 'केही दिन त्यत्तिकै छोड्यो भने आत्मग्लानी भएर सबै घटना बताउनसक्छ।'

थुनुवा कक्षको पश्चिम कोठामा राखिएका उनी पक्राउ परेको दिनभन्दा मंगलबार केही तनावमुक्त देखिएको स्रोतले बतायो। पक्राउ परेदेखि परिवारका कुनै सदस्य भेट्न आएका छैनन्।

शान्ति र संविधानका लागि सहमति

2011-11-02T01:19:00.000-07:00

शान्ति प्रक्रिया र संविधान निर्माणको जिम्मेवारी पूरा गर्न राष्ट्रिय सहमति अपरिहार्य छ । यस सन्दर्भमा नेपालको शान्ति प्रक्रियालाई सार्थक निष्कर्षमा पुर्‍याई संविधान निर्माणलगायत राजनीतिक प्रक्रियाहरूलाई अगाडि बढाउनुपर्ने तथ्य प्रस्ट नै छ । अतः विस्तृत शान्ति सम्झौता, नेपालको अन्तरिम संविधान, २०६३ तथा विभिन्न समयमा राजनीतिक दलहरूका बीच भएका सहमतिअनुरूप शान्ति प्रक्रियाका बाँकी कामहरू तुरुन्त सम्पन्न गर्दै संविधान निर्माण र राष्ट्रिय सहमतिको राजनीतिलाई अघि बढाउन निम्नलिखित सहमति गरेका छौं ः

१. माओवादी सेनाका लडाकुहरूको समायोजन र पुनःस्थापना

क) शिविरमा रहेका माओवादी सेनाका लडाकुहरूको विवरण अद्यावधिक गरिनेछ ।

ख) समायोजनमा सामेल हुने माओवादी सेनाका लडाकुहरूको संख्या बढीमा ६५०० -छ हजार पाँच सय) सम्म हुनेछ । समायोजन नेपाली सेनाअन्तर्गत महानिर्देशनालयमा हुनेछ । त्यसमा सुरक्षा निकायबाट ६५ प्रतिशत र माओवादी सेनाका लडाकुहरूबाट ३५ प्रतिशतको संख्या रहनेछ । महानिर्देशनालयको कार्य विकास निर्माण, वन सुरक्षा, औद्योगिक सुरक्षा र विपत व्यवस्थापन हुनेछ ।

ग) समायोजनमा सामेल हुने माओवादी सेनाका लडाकुहरूले सम्बन्धित सुरक्षा निकायको मापदण्ड व्यक्तिगत आधारमा पूरा गर्नुपर्ने छ । तर उमेर, शिक्षा र वैवाहिक स्थितिको मापदण्डमा लचकता अपनाइने छ । माओवादी सेनाका लडाकुमा भर्ना हुँदाको मितिमा तोकिएको दर्जाका लागि शिक्षामा एक तहसम्म र उमेरमा तीन वर्षसम्मको बढी उमेरमा लचकता अपनाइनेछ ।

घ) समायोजनमा सामेल हुनेहरूको दर्जा निर्धारण सम्बन्धित सुरक्षा निकायको मापदण्डअनुसार हुनेछ । सुरक्षा अंगमा अधिकृत र अन्य दर्जामा समायोजन गर्दा सुरक्षा निकायको प्रचलित व्यवस्था र हालका अधिकृत र अन्य दर्जाका व्यक्तिहरूको वृत्ति विकासमा नकारात्मक असर नपर्ने गरी दर्जा निर्धारण गरिनेछ । लडाकुहरूको समयावधि गणना अनमिनले प्रमाणीकरण गर्दा उल्लेख गरेको प्रवेश मितिको आधारमा गरिने छ ।

ङ) सुरक्षा निकायको बि्रजिङ कोर्स र तालिम पूरा गरेपछि लडाकुहरूले सुरक्षा निकायको तोकिएको तहको जिम्मेवारी पाउने छन् । बि्रजिङ कोर्स र तालिम सम्बन्धित सुरक्षा निकायले दिनेछ ।

च) समायोजनको प्रक्रिया सुरु भएपछि शिविरमा रहेका सबै हतियार स्वतः नेपाल सरकारको मातहतमा आउने छन् ।

२) माओवादी सेनाका लडाकुहरूको पुनःस्थापना

क) पुनःस्थापनामा सामेल लडाकुहरूका लागि शिक्षा, तालिम एवं व्यावसायिक अवसरहरूको प्याकेजको विकल्प उपलब्ध गराइनेछ । सो प्याकेजको स्वरूप एवं समयावधि हेरी ६ देखि ९ लाख रुपैयाँसम्मको मूल्य हुनेछ ।

ख) उक्त प्याकेजको सट्टा नगद रकम लिई स्वैच्छिक अवकाशमा जानेहरूका लागि विभिन्न तहको जिम्मेवारी हेरी सबभन्दा माथिल्लो तह तथा त्यसभन्दा तल तीन तह निर्धारण गरिनेछ तथा सबभन्दा माथिल्लो तहका लडाकुहरूलाई ८ लाख रुपैयाँ एवं त्यसपछिका तहमा रहेकाहरूलाई क्रमशः ७ लाख रुपैयाँ, ६ लाख रुपैयाँ र ५ लाख रुपैयाँ दिइनेछ । सो रकम दुई आर्थिक वर्षमा दुई किस्तामा उपलब्ध

गराइनेछ । यससम्बन्धमा दुई दिनभित्र विशेष समितिको बैठकबाट विधिवत निर्णय गरिनेछ ।

३) समूह विभाजन

समायोजन र पुनःस्थापनामा सामेल हुनेहरूको सम्बन्धमा विशेष समितिको बैठकबाट प्रक्रियागत विषयमा सात दिनभित्र निर्णय गरी समूह विभाजनको काम प्रारम्भ हुनेछ । समूह विभाजनको काम २०६८ साल मंसिर ७ गतेभित्र सम्पन्न गरिनेछ ।

४) सहमतिबमोजिमका आयोगहरूको गठन

क) विस्तृत शान्ति सम्झौताबमोजिम सत्य निरूपण तथा मेलमिलाप आयोग तथा बेपत्ताहरूको छानबिन आयोगसम्बन्धी विधेयक मेलमिलापको भावनाअनुरूप व्यवस्थापिका संसद्बाट सहमतिका आधारमा पारित गरिनेछ । यी आयोगहरू सहमतिका आधारमा एक महिनाभित्र गठन गरिनेछ ।

ख) विस्तृत शान्ति सम्झौता र नेपालको अन्तरिम संविधान, २०६३ को मर्म र भावनाअनुसार द्वन्द्वकालका मुद्दाहरू हेरिनेछ ।

५) द्वन्द्व पीडितहरूलाई राहत-सहयोग

सशस्त्र द्वन्द्वकालमा द्वन्द्वका कारण मारिएका व्यक्तिका परिवार, अपाङ र अंगभंग भएका व्यक्तिहरू, बेपत्ता व्यक्तिका परिवार, विस्थापित व्यक्ति र परिवार एवं सम्पत्ति नष्ट भएका परिवारलाई न्यायोचित किसिमले बिनाभेदभाव राहत-सहयोग उपलब्ध गराइनेछ । विस्तृत शान्ति सम्झौतापश्चात यसरी दिइने राहत-सहयोग कसैलाई भेदभाव नगरी समानताका आधारमा उपलब्ध गराइनेछ ।

६. विगतका सहमतिहरूको कार्यान्वयन र विश्वासको वातावरण सिर्जना गर्ने क) सशस्त्र द्वन्द्वका क्रममा एकीकृत नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी -माओवादी) कोे कब्जामा रहेका निजी तथा सार्वजनिक घर, जग्गा सम्बन्धित व्यक्ति र संस्थालाई फिर्ता गरी भोगचलन गराउन एकीकृत नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी -माओवादी) ले संस्थागत निर्णय गरी २०६८ साल मंसिर ७ गतेभित्र सम्बन्धित व्यक्ति र संस्थालाई उपलब्ध गराइनेछ । कब्जा भएको अवधिको जग्गाको आयस्ताबापत सम्बन्धित व्यक्तिलाई उपयुक्त क्षतिपूर्ति दिइनेछ ।

ख) विस्तृत शान्ति सम्झौता, नेपालको अन्तरिम संविधान, २०६३ र वैज्ञानिक भूमिसुधारको मर्म र भावनाअनुसार किसानहरूको अधिकार सुरक्षित गरिनेछ ।

ग) एकीकृत नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी

-माओवादी) को योङ कम्युनिस्ट लिग -वाईसीएल) को अर्धफौजी संरचना र गतिविधिको अन्त्य गरिनेछ तथा त्यसको नियन्त्रणमा रहेका सबै निजी र सार्वजनिक एवं सरकारी भवन र जग्गा २०६८ साल मंसिर ७ गतेभित्र खाली गरी सम्बन्धित संस्था र व्यक्तिलाई फिर्ता गरिनेछ ।

घ) पहिलेको सहमतिबमोजिम यातायात व्यवस्था विभागमा अभिलेख राखिएका एकीकृत नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी -माओवादी) को प्रयोगमा रहेका गाडीहरू २०६८ साल मंसिर ७ गतेभित्र नियम-कानुन अनुसार नियमित गरिनेछ । नियमित नभएका गाडीहरू सरकारले जफत गर्नेछ । शिविरमा रहेका गाडीहरू नेपाल सरकारका मातहतमा आउने छन् ।

ङ) कब्जा घरजग्गा फिर्ता गर्ने सहमतिको कार्यान्वयन भए/नभएको अनुगमन गर्ने तथा कार्यान्वयन नभएको भए कार्यान्वयन गराउने जिम्मेवारी स्थानीय प्रशासनको हुनेछ । यसमा राजनीतिक दलहरूलेे सहयोग गर्नुपर्ने छ ।

७) संविधान निर्माण र राष्ट्रिय सहमतिको सरकार

क) शान्ति प्रक्रिया र संविधान निर्माणको कामलाई सार्थक निष्कर्षमा पुर्‍याउन राजनीतिक दलहरूका बीचको संवादलाई निरन्तरता

दिइनेछ । यसका लागि उच्चस्तरीय राजनीतिक संयन्त्र गठन गरिनेछ ।

ख) संविधान निर्माणको कार्यलाई तीव्रता दिइनेछ । संविधानसभाबाट सहमतिका आधारमा अविलम्ब विज्ञहरूको टोली बनाई राज्यको पुनर्संरचनाबारे सुझाव लिइनेछ र एक महिनाभित्र नयाँ संविधानको मस्यौदा निर्माणको काम आरम्भ गरिने छ ।

ग) शान्ति र संविधान निर्माण प्रक्रिया उपर्युक्त किसिमले अगाडि बढ्ने क्रमसँगै राष्ट्रिय सहमतिको सरकार निर्माण प्रक्रिया अगाडि बढाइनेछ ।

पुष्पकमल दाहाल -प्रचण्ड) सुशील कोइराला झलनाथ खनाल विजयकुमार गच्छदार

       अध्यक्ष सभापति अध्यक्ष संयुक्त लोकतान्त्रिक मधेसी

एकीकृत नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी नेपाली कांग्रेस नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी मोर्चाको तर्फबाट

      -माओवादी) -एकीकृत माक्र्सवादी-लेनिनवादी)

मितिः २०६८।७।१५।३

नक्कली केपी र बाबुराम

2011-11-02T01:15:00.000-07:00

'मेरी बास्सै' टेलिफिल्म पहिलो पटक हेर्ने दर्शक एकपटक झुक्किन्छन् । प्रधानमन्त्री डा.बाबुराम भट्टराई र एमाले नेता केपी ओलीकै भेष र बोलीमा अभिनय गर्ने दुरुस्त अनुहार देखेर दर्शक नझुक्किऊन् पनि कसरी । बोली उस्तै, भेष उस्तै, अभिनय उस्तै र हिँडाइ पनि । केपीको भूमिकामा निर्देशक सीताराम कट्टेल र भट्टराईको भूमिकामा चितवनका ज्योति काफ्ले देखिँदै आएका छन् । सञ्चारकर्मीका रूपमा काम गर्दै आएका काफ्ले अहिले प्रधानमन्त्री भट्टराईको नामले चिनिन्छन् । उनले बोल्ने थेगो 'भन्ने हामलाई लाइराखेको छ' ले झन् बढी चर्चा कमाएको छ ।

'कहिलेकाँही हतारले सुटिङको लुगा र कपालमा लगाएको रंग नपखाली कोठामा र्फकनुपर्ने हुन्छ,' काफ्लेले भने, 'त्यही भएर बाटामा भेट्ने केटाकेटीदेखि बूढापाकासम्मले नमस्कार गर्छन् । सायद मलाई प्रधानन्त्री भनेर होला ।' तर उनी सामान्य रूपमा हिँड्दा भने थेगोले दर्शकले बोलाउने गर्छन् । २०६५ को अन्त्यबाट 'मेरी बास्सै'मा देखापरेका उनको सुरुको अभिनयले त्यति चर्चा पाएन । पछि बाबुरामको भूमिकामा देखापर्न थालेपछि भने उनी गाउँदेखि सहरसम्मका दर्शकमाझ परिचित बन्न पुगे । 'पहिला घर जाँदा परिवारसँग मात्र भेटघाट हुने गर्दथ्यो,' कार्यक्रममा व्यस्त काफ्लेले भने, 'तर अहिले घर जाँदा मलाई हेर्नकै लागि चोक, टोल र गाउँबाट समेत दर्शक आउँछन् । यो सबै अभिनयकै कमाल हो ।' उनी यो भूमिकामा देखापरेपछि उनलाई प्रधानमन्त्री भट्टराईले पाँचपटक भेटे । उनलाई देख्नेबित्तिकै भट्टराई हाँसिहाल्छन् । 'म प्रधानमन्त्रीलाई भेट्न जाँदा उहाँको भेषमा जान्नँ,' उनले भने, 'तर पनि उहाँ मलाई देख्न साथ हाँस्नुहुन्छ ।'

भट्टराईले आफ्नै भेषमा दुरुस्त अभिनय गर्दा आफू आश्चर्य चकित पर्ने र देश कसरी बनाउने भनेर सुझाव समेत लिने गरेको काफ्लेले बताए । बाबुरामको भूमिकामा देखापरेपछि काफ्लेलाई कार्यक्रममा जान समेत भ्याई नभ्याई छ । आम्दानी गर्ने बाटो पनि दरिलो बनेको छ । नेपालका विभिन्न जिल्ला र विदेशबाट समेत कार्यक्रमका लागि निम्तो आउने गरेको छ । फिल्ममा पनि अभिनयका लागि अफर आउने गरेका छन् । 'यति धेरै चर्चा कमाउँछु भनेर सोचेको थिइनँ,' काफ्लेले भने । केपीको भूमिकामा प्रस्तुत सीताराम (धुर्मुस) पनि उत्तिकै चर्चित छन् । धुर्मुस पात्रसँगै केपीको भूमिकामा देखापर्न थालेपछि कट्टेलले लोकपि्रयता कमाएका हुन् । उनको कार्यक्रम नेता ओलीले समेत हेर्न छुटाउँदैनन् । 'अरूको भूमिकामा अभिनय गर्दा त्यति चासो लिँदैन थिए,' कट्टेलले भने, 'तर ओलीले भने भेटेरै मलाई बधाई दिनुभयो । उहाँकै चरित्रमा अभिनय गरेको गाईजात्रा समेत हेर्न आउनुभयो ।' ओलीले अन्यले गिरिजाप्रसाद, देउवा, प्रचण्ड, माधव नेपालको अभिनय गरेको देखे पनि आफ्नो अभिनय गरेको नदेखेको भन्दै धन्यवाद दिएको कट्टेलले सुनाए । 'यो सबै दर्शकको माया र ममताले गर्दा भएको हो,' कट्टेलले भने, 'त्यही भएर दर्शकको चाहअनुसार हामी अभिनय गर्दै जानेछौं ।'

ekantripur.com

क्रान्तिकारी कामरेडले लगाए पैसा ब्याजमा

2011-10-31T00:06:00.001-07:00

काठमाडौं, कात्तिक १३ ।
जनताको मुक्ति र बिद्रोहको ठूला ठूला कुरा गर्ने क्रान्तिकारी नेता कामरेडले पार्टीको सम्पति व्यक्तिगत रुपमा ब्याजमा लगाएको सुन्दा तपाईलाई कस्तो लाग्ला ? जनतालाई ब्याजबाट मुक्त गर्ने आन्दोलनमा आफु होमिएको बताउने तिनै कामरेडले करोडौं रकम ऋणमा लगाई ब्याज उठाउने गरेका छन् । ती कामरेड अरु कोही नभएर माओवादीका नेवाः राज्य समितिका इन्चार्ज हितमान शाक्य हुन् । धेरै तिर लगानी रहेका माओवादी उपाध्यक्ष मोहन बैद्य पक्षधर नेता शाक्यले कुपन्डोलमा रहेको प्रज्ञा अपसेटलाई दुई करोड रुपैयाँ २४ प्रतिशतका दरले व्याज लिने गरि दिएको एक स्रोतले नेपाल एभरेष्ट न्युजलाई जानकारी दिएको छ ।

बिगतमा कृष्णसेन स्मृति प्रकाशन प्रालिका नाममा जनस्तरबाट सेयर मार्फत उठाईएको चार करोड रकम उक्त प्रकाशन प्राललिाई उपलब्ध नगराई उक्त प्रेसमा लगानी गरेका थिए । हाल उक्त प्रकाशन प्रालि आर्थिक अभावका कारण बन्द रहेको छ । तेजनारायण सापकोटा, ईश्वरचन्द्र ज्ञवाली, प्रविण श्रेष्ठ, शेखर श्रेष्ठ र ताराबहादुर नेपाल सेयर धनी रहेको उक्त प्रेसमा शाक्यले संविधान सभा ताका पार्टीको खर्चमा पर्चा, पम्पप्लेट छापेर त्यसको करोडौं कमिसन पनि लिएको बताईएको छ । त्यसबेला उक्त प्रेसले गुणस्तरहीन छपाई गरेकोमा माओवादी पार्टीमा विरोध पनि भएको थियो ।

ब्याज उठाउनको लागि कहिले शाक्यण्की पत्नी अमृता थापामगर त कहिले उनी आफैं आएर उक्त प्रेसबाट ब्याज असुल्ने गरेको स्रोतले बतायो। उक्त प्रेसका अतिरिक्त शाक्यले अर्को एक अपसेट प्रेसमा करोडौं भन्दा बढी लगानी पनि गरेका छन् । नयाँ बसपार्कमा रहेको सिटिजन अफसेट प्रेसमा शाक्यका अतिरिक्त अन्य १२ जना सेयरधनी रहेका छन् । त्यसमा प्रज्ञा प्रेसका तेजनारायण सापकोटा, बद्रीप्रसाद शर्मा, अनन्त गुरुङ, श्याम श्रेष्ठ, नुगल बैद्य, बेधनीधि ढकाल, नरबहादुर बिसी, हरिकृष्ण उपाध्याय, श्रीराम लामिछाने लगायतको सेयर रहेको छ । स्मरणीय यो छ कि बिगतमा दरबार निकट रहेर मुर्ति तस्करीको आरोमा पक्राउ परेका भरत गुरुङका छोरा उक्त प्रेसमा मुख्य हर्ताकर्ता को रुपमा रहेका छन भने माओवादी नेता शाक्य आफ्नो स्वकीय सचिव राजकुमार राईमार्फत उक्त प्रेसमा अर्का मुख्य लगानीकर्ताको रुपमा छिरेका छन् ।

त्यसैगरी श्याम श्रेष्ठ, बद्री प्रसाद शर्मा विगतमा एबिसि टेलिभिजनमा समेत लगानीकर्ताकारुपमा रुपमा रहेका थिए । माओवादी नेता शाक्यले विभिन्न कोअपरिटिभ र फाईनान्सहरुमा लगानी गरेको कुरा माओवादी प्रचार समितिका सचिव तथा कृष्णसेन स्मृति प्रालिका संयोजक महेश्वर दाहालले विगतमा आफुहरुलाई बताउने गरेको जनदिशाका एक जना पत्रकारले बताए । त्यतिवेला शाक्यले उक्त स्मृति प्रकाशनको सेयरको रकम अन्यत्र लगानी गरेको कारण दाहाल रुष्ट बनेका थिए । नेता शाक्यसँग सोही प्रकाशन प्रालिबाट प्रकाशित जनदिशा दैनिकका सम्पादक चन्द्रमान श्रेष्ठको त विगतमा बोलचाल नै बन्द भएको थियो । अहिले संयोजक दाहाल, सम्पादक श्रेष्ठ र नेता शाक्य मोहन बैद्य पक्षमा रहेका छन् । nepaleverestnews.com

अधिकारका कुरा अति भो !

2011-09-21T02:29:00.000-07:00

कर्तव्य भूल्नाले अधिकारमा क्षति भो !

रमेशप्रसाद तिमल्सिना

प्रजातन्त्रको पुनस्थापनासँगै अधिकारका विषयमा गरमागरम बहसहरु सडकसम्म नै आए । २०४७ सालमा अन्तरिम सरकारले जारि गरेको संविधान विश्वकै उत्कृष्ट मध्येको संविधान मानियो पनि । तर, संविधानमा अधिकारका विषयलाई अति उठाउँदा प्राप्त हुने अधिकार पनि खति भएको छ । २०६३ सालको अन्तरिम संविधानले पनि अधिकारमा बल गरेको छ । तर, नागरिकका कर्तव्य चाँहि कहाँ हुन्छ त - के नागरिकहरु कर्तव्यबाट बाहिर नै हुन्छन् त - तर्सथ संविधानमा नै नागरिकहरुका कर्तव्यलाई पनि कुनै परिच्छेदमा उठाउनु पर्छ । नागरिकका कर्तव्य संवैधानिक रुपमा नै सुनिश्चित गर्न सके दण्डहीनता कम हुन्छ । यसमा कुनै दुविधा छैन । यदि पहिलेकै संविधानमा नागरिकका कर्तव्यका विषय उठाउन सकिएको भए सायद हामिले अर्को आन्दोलन -२०६२/०६३) गर्नु पर्ने थिएन होला । नागरिकलाई कर्तव्यमूखि बनाउन २०६२/०६३ को आन्दोलन यताका दिनहरुमा नागरिक शिक्षाको महत्व बढेर गएको छ ।

देशमा मौलाउँदो भ्रष्टाचार, खस्कँदो कानुनी शासन र बढ्दो मानवअधिकार ज्यादतिले नागरिक शिक्षा आवश्यक देखिएको छ । नागरिकहरुमा नैतिकता, असल चरित्र, कानुनप्रति प्रतिबद्धताको नापो बढाउनुपर्ने देखिन्छ । सामान्य काममा समेत राजनीतिक हस्तक्षेपले दण्डहीनता बढेको छ । दण्डहीनताको अन्त्यका लागि पनि नागरिकहरु आपै+m जुट्नु पर्छ । नागरिकहरुले आआफूले नै असल चरित्रहरु देखाउँदै गएभने देशमा खराब चरित्र भएको मानिस टिक्न सक्दैन । खराब चरित्रभएकाहरुको अन्त्यका लागि पनि नागरिकहरुमा नागरिक शिक्षा र नैतिकताको ज्ञान हुनु जरुरी छ । ज्ञान प्राप्त भएपछि त्यसलाई व्यवहारमा उतार्नु पर्छ । मानवअधिकारको रक्षाका लागि होस् वा मानवीय मुल्यमान्यता जगर्ेना गर्नका लागि नै किन नहोस् नागरिक शिक्षाको आवश्यकता देखिएको छ ।

नागरिकहरूलाई आप\mनो शासनका लागि सक्रिय सहभागी हुन सिकाउने शिक्षा नै नागरिक शिक्षा हो । नागरिक शिक्षा सिकाइको एउटा हाँगा जसले नागरिक र उसको समाज, राज्य र सरकारबीचको सम्बन्धका बारेमा व्याख्या गर्दछ । लोकतन्त्रको मूल्य, मान्यता र सिद्धान्तप्रति प्रतिवद्ध, सुसूचित, तार्किक, नागरिक कर्तव्यप्रति सचेत नागरिक तयार गर्नु नागरिक शिक्षाको लक्ष्य हो । नागरिक जीवनका लागि आवश्यक पर्ने ज्ञान, सीप र अभिवृत्तिको विकास गर्नु नागरिक शिक्षाको उद्देश्य हो । समग्रमा भन्नुपर्दा नागरिकलाई आप\mनो अधिकारप्रति जागरुक र अरुको अधिकारप्रति सजग बनाउँदै सबै किसिमले सक्षम नागरिक बनाउँने शिक्षा नै नागरिक शिक्षा हो ।

समाजका प्रमुख नियम र कानुनहरूको विश्लेषण गर्न सिकाउँने भएकोले नागरिक शिक्षाको अध्ययन अध्यापनलाई महत्व दिइन्छ । नागरिक शिक्षाले सामाजिक समस्याहरू समाधान गर्न सिकाउँछ, नागरिक संस्कारको सृजना गरी नैतिकताप्रति प्रतिवद्ध नागरिक तयार गर्न मद्दत गर्छ भन्ने मान्यता छ । त्यसैगरी सामाजिक असमानता र भेदभाव हटाउन सचेत बनाउँन नागरिक शिक्षाको महत्व रहेको छ । हरेक व्यक्तिलाई मानव मूल्यहरु सत्य, सद्व्यवहार, शान्ति, प्रेम र अहिंशाका आधारमा आपसी समझदारी कायम गर्दै आप\mनो कर्तव्य र अधिकारप्रति निष्ठावान रही परिवार, समुदाय, समाज राष्ट्र विश्वप्रति जिम्मेवारी वहनको भावना जगाउँने भएकोले पनि नागरिक शिक्षाको महत्व रहेको छ ।

नागरिक शिक्षाले लोकतान्त्रिक मूल्य मान्यताहरुको रक्षा, सर्म्बर्दन र पर््रबर्दन गर्दछ । समानता, स्वतन्त्रता, न्याय, मानवअधिकार, नागरिक अधिकार, सहभागिता, देशभक्ति, कानुनको शासनप्रति नागरिकलाई प्रतिबद्ध बनाउने भएकाले नागरिक शिक्षालाई बालअवस्थाबाट नै सिकाउनुपर्ने बिज्ञहरुको भनाइ छ । असल शासन, सहिष्णुता, व्यक्तिगत जिम्मेवारी, आत्म सम्मान, नैतिक प्रतिवद्धता, द्वन्द्व व्यवस्थापन, सहयोग, उत्तरदायित्व, सांस्कृतिक वहुलवाद, व्यक्तिगत स्वतन्त्रता, न्यायोचित समावेसीतालगायतका विषयमा सचेत नागरिक तयार गराउन पनि नागरिक शिक्षा आवश्यक पर्छ ।

नेपालको शैक्षिक इतिहासको अध्ययन गर्ने हो भने नागरिक शिक्षालाई अलग बिषयको रुपमा नराखी त्यसका केही आयामहरुलाई केही पाठ्यपुस्तकहरुमा मिश्रण गरेर राखेको पाइन्छ । सामाजिक शिक्षा, नेपाल परिचय, समाज शास्त्र, नैतिक शिक्षा विद्यालय शिक्षा आदिका नामबाट अहिले पनि नागरिक शिक्षा त पढाइ हुन्छ तर यसलाई अझै बढावा दिनुपर्नेमा सरोकारवालाहरुले जोड दिएका छन् । यस वर्षेखि लागु गर्न लागिएको नेपालको विद्यालयस्तरको नयाँ पाठ्यक्रममा निमावि तहमा नागरिक शिक्षालाई सामाजिक शिक्षाको पाठ्यक्रम भित्र राखिएको छ ।

नागरिक शिक्षाका लागि राज्ययन्त्रबाट अहिले पाठ्यक्रममा व्यक्तित्व विकास, सामाजिक आस्थाहरूको संरक्षण, सामाजिक एकता, सहिष्णुता, सक्षम जनशक्तिजस्ता विषयबस्तुहरु समेटिएका छन् । तर, यतिले मात्रै आम नागरिक नैतिकवान र चरित्रवान बन्न सक्दैनन् भनेर नै अहिले नागरिक शिक्षाको महत्वमाथि जोड दिइएको हो । बाल अधिकार, र्सार्वजनिक सम्पत्ति, सडक संकेत, प्रजातान्त्रिक मूल्य मान्यता, समान व्यवहार, संविधान, संवैधानिक अङ्ग, राजनैतिक दल, निर्वाचन, अधिकार र कर्तव्यका बारेमा पनि पाठ्यपुस्तकहरुमा समावेश गरिएको छ ।

नागरिक शिक्षाले नेतृत्व क्षमता विकास गराउने, राज्यका लागि सक्षम नागरिक तयार गर्ने, अध्ययनका लागि आधारशिला तयार गर्ने, व्यवसायिक क्षमताको विकास गर्ने, सरकारलाई सही दिशामा हिडाउँन सक्ने नागरिक तयार गर्ने काम गर्छ । यसका साथसाथै नागरिकहरुमा सच्चरित्रता निर्माण गर्ने, समाज र सामाजिक संरचनाका विविध पक्षहरुको जानकारी हासिल गराउने, स्वशासन गर्न सक्ने क्षमताको विकास गराउन, संवैधानिक प्रणाली सम्बन्धमा जानकारी हासिल गराउने, राजनीतिक प्रणाली सम्बन्धमा जानकारी हासिल गराउने एवम् आर्थिक अवस्था तथा विकासका विविध पक्षहरुकोबारेमा जानकारी हासिल गराउने काम गर्दछ ।

तर्सथ नैतिकवान नागरिकहरुको उत्पादन तथा कानुनी शासनलाई पछ्याउन सक्ने नागरिकहरु निर्माण गर्न सके देशका नेताहरु पनि कानुनी शासनको पालनाका लागि बाध्य हुनेछन् । कानुनी शासनको पर्ूण्ा परिपालना भएको देशमा मानवअधिकारको अवस्था सुध्रँदो हुन्छ । नागरिकहरुले आफ्ना अधिकारहरु निर्वाध उपभोग गर्न पाए भने देशको अन्य पक्षको विकास पनि सहज हुन्छ । समग्र विकास र अधिकारलाई मूलबाटोमा ल्याउनका लागि पनि नागरिक शिक्षाको महत्व रहन्छ । नागरिक शिक्षाले बाध्यकारी भन्दा पनि स्वविवेकयोग्य नागरिक बनाउन मद्दत गर्छ ।

दुधको दर्दशा

2011-09-15T22:39:00.000-07:00

दुधमा फाइदा नवप्रभात डेरीको काइदा

ललितपुर प्रशासनले नवप्रभाव डेरी उद्योग, गणेश मिठाई पसल र नेपाल डेरीमा अनुगमन गरेको थियो । त्यसमध्ये अन्नपूर्ण र गणेश मिठाई सिलबन्दी गरी उत्पादन र बिक्री-वितरण रोक्का गरिएको छ । प्रभात डेरीको प्याकिङ मेसिन सिलबन्दी गरिएको छ ।

ओम अस्पतालको अर्जुन चमेना गृहमा सुत्केरीले खाने सुपको प्याकेटमा उत्पादन र म्याद सकिने मिति थिएन । ललितपुरको चापागाउँस्थित नवप्रभाव डेरीको दूधको प्याकेट दहीजस्तो सेतो छोक्राले भरिएको थियो । प्याकेटबाट दूध नभएर दहीजस्तै सेता छोक्रा पोखिएपछि ललितपुर प्रशासनले नवप्रभाव डेरीको झन्डै चार सय प्याकेट फाटेको दूध नष्ट गरेको छ । उक्त डेरीले बजारबाट फर्केको दूध भण्डारण गरेको थियो । प्रशासनले अकस्मात् छापा मारेपछि उद्योग सञ्चालकले 'नष्ट गर्नका लागि संकलन गरेको' जवाफ फर्काएका थिए ।

बजारबाट फर्केका दूध नष्ट नगरी लामो समय भण्डारण गर्नु शंकास्पद भएको प्रशासनको बजार अनुगमन टोली संयोजक रमेश पौडेलले बताए । उनले भने, 'अन्य परिकार उत्पादनका लागि संकलन गरेको आशंकामा अनुसन्धान गरी कारबाही प्रक्रिया अघि बढाइएको छ ।' दुग्ध विकास बोर्डका प्राविधिक निर्देशक बाबुकाजी पन्तका अनुसार म्याद गुज्रेको दूधबाट बनेका परिकार स्वास्थ्यलाई प्रतिकूल असर गर्ने हुन सक्छ । डेरीको स्टोरबाट दही, मोही र मिठाईका कच्चा पदार्थजस्ता परिकार बनाउनका लागि दूध फटाउन प्रयोग गरिने भिनेगार फेला परेको थियो ।

डेरीमा २६ गते उत्पादन भएको दूधसमेत भेटिएको थियो ।

बरामद भएको झन्डै चार सय प्याकेटमध्ये आधाजसोमा उत्पादन मिति थिएन । उक्त डेरीको दूध प्याकिङ मेसिन सिलबन्द गरिएको छ । उद्योगका सञ्चालक कमलराज हुमागाईंले नष्ट गर्न संकलन गरेको दूधको प्याकेटमा समेत प्रशासनले बखेडा निकालेर दुःख दिएको प्रतिक्रिया दिए ।

विकास पत्रकारिताः कुरै बढि

2011-09-08T01:35:00.000-07:00

रमेशप्रसाद तिमल्सिना

प्रशंग अलि अघिकै हो । म ललितपुरबाटै प्रकाशित हुने गरेको एक साप्ताहिक पत्रिकाका लागि खोकना, बुग्मती गएको थिएँ । मैले केही स्थानीयहरुलाई भेटेर समाचारका लागि मसलाहरु तयार गरिसकेको थिएँ । बुग्मती गाउँको वीचबाट अलिक बाहिर निस्के पछि गाविसको भवन नजिकै एक जना बुज्रुक व्यक्तिसँग भेट भयो । उनले मलाई चिने झैं बोलाए । म पनि के कम । कुराकानी गरें । उनी रहेछन् त्यहींका बुज्रुक । उनले मलाइ भने-'तपाई रिपोर्टिङका लागि आउनुभएको रहेछ । गाउँतिर कष्ट नगर्नुभए पनि हुन्थ्यो । जिविसमा सबै कुरा थाहा भैहाल्छ नि !' उनको भनाइलाई मैले खण्डन गर्दै भनें 'म स्थानीय स्तरमा नै पुगेर समाचार सङ्कलन गर्न चाहन्छु ।' किनकी म एक यात्रामा ३/४ वटा समाचार सामग्री बटुल्न चाहन्थें । उनको भनाइमा व्यङ्ग्य मिसिएको थियो । व्यङग्यको कारण रहेछ -पहिलापहिला पनि बुग्मतिमा यसैगरी पत्रकारहरु समाचार सङ्कलनका लागि पत्रकारहरु जाँदा रहेछन् । २/४ पटक गएपछि वाषिर्क ग्राहक बनाउँदा रहेछन् । वाषिर्क ग्राहक बनाइसकेपछि पत्रकार नै वेपत्ता ! धन्न कुटेनन् मलाई । पत्रकार त बुग्मतिमा सत्रु नै बनेका रहेछन् । हो, यस्तो परम्पराको अन्त्य नभएसम्म विकास पत्रकारिता फस्टाउन सक्दैन ।

साँच्चै भन्ने हो भने गाउँलेको हीतका लागि हाम्रो देशमा पत्रिका प्रकाशित हुन सकेका छैनन् । केही पत्रिकाहरु प्रकाशित भएका भएपनि तिनीहरु 'पैसावाल', 'नेता', 'डन', 'राजनीतिक दल' तथा अन्य यस्तै समूहमा विलीन भएका छन् । हो, यहि नियती हाम्रो पत्रकारिताले बेहोर्दै आएको छ । पत्रकारिता क्षेत्रमा आएको ठूलो समस्या पत्रिका दर्ता गर्दाको लक्ष्यबाट स्खलित हुँदै जानु रहेको छ । कतिपय स्खलित भएका छन् भने कतिपय तलमाथिको अवस्थामा गुज्रिएका छन् । 'नेता' विशेषका पत्रपत्रिकाहरुले विकास पत्रकारिता गर्न खोज्नेहरुलाईसमेत चुनौति थपिदिएका छन् । यो चुनौतिको सामना गर्ने क्षमता न त हाम्रा पत्रकारहरु वा प्रकाशकहरुसँग छ न त धर्ैयधारण गर्नै शक्ति नै इश्वरले दिन सकेका छन् । क्षमता वा धर्ैयता मध्ये कुनै एक वा दुइ नै पत्रकारसँग नभएपछि पत्रकारसँग भएको सम्पति नष्ट हुन्छ । अनि पत्रिका दर्ता गर्दाको लक्ष्य प्राप्तिको बाटो ३६० ड्रि्रीको उल्टो फन्कोमा मोडिन्छ । भएको पनि यहि हो ।

विकास पत्रकारिताको नाम आजभोलि निकै सुनिन्छ । के हो विकास पत्रकारिता - कुनै विकास निर्माणका कामको समाचार छाप्नु वा प्रसारण गर्नु विकास पत्रकारिता हो - कि परम्परागत पत्रकारिता कै विकसित रूपलाई विकास पत्रकारिता भनिएको हो -

बुझनेले कसरी बुझछन् भन्नुभन्दा पनि बुझाउनेले कसरी बुझाउँछ भन्ने महत्वपर्ूण्ा कुरा हो । दिने व्यक्तिले सही र सन्तुलित अनि ग्रामीण समाचार रोचक ढंगले प्रस्तुत गर्न सके भने ग्रामीण पत्रकारिता पक्कै पनि फस्टाउँछ । गाउँलेका भाषा शैली र दीनचर्या समेट्नु गाउँले पत्रकारिता हो भने गाउँको सचेतना तथा भौतिक सेवा सुबिधाका सकारात्मक पाटाहरु प्रस्तुत गर्नु विकास पत्रकारिता हो । विकास पत्रकारिता भनेको गाउँलेको ढुकढुकी नै हो । यी विषयवस्तुहरुमा कुनै पनि लचकता नअपनाउने हो भने विकास पत्रकारिता वा भनौं गाउँले पत्रकारिता पक्कै फस्टाउँछ । अन्यथाः गाउँले पत्रकारिता गर्ने नाममा स्थापित पत्रपत्रिका पनि 'पैसावाल'हरुको भीडमा हराएर जान्छ । गाउँले पत्रकारिताको अस्मिता नजानिदो तरिकाले लुटिन्छ ।

धेरै बिक्ने पत्रपत्रिकाहरूमा लक्षित पाठकका रुचिअनुसारको समाचार छापिने गर्दछन् । यो सहजै अनुमान गर्न सकिने कुरा हो । राष्ट्रप्रमुख, नेता वा अभिनेताका जीवनमा भएका समान्यभन्दा सामान्य घटना पनि कतिपय अवस्थामा समाचार बनाइने चलन छ । तर ग्रामीण बस्तीहरुका जनजीवनलाई, त्यहाँ भएका राम्रा प्रयासहरूलाई पनि समाचार नमान्ने चलन छ । राजधानी केन्द्रीत सञ्चारमाध्यमहरूमा त गाउँबस्तीका अभाव, अनिकाल, प्राकृतिक विपत्ति, भ्रष्टाचारजस्ता नकारात्मक कुराहरूलाई मात्र स्थान दिने गरिन्छ राम्रा प्रयासहरूलाई समाचार बनाइँदैन । यो वास्तविकता तपाइ हाम्रो सामू छ । यदि सकारात्मक प्रयासहरु र गाउँले जनजीवनलाई प्राथमिकता दिएर समाचार प्रकाशन गर्न सकेनौं भने विकास पत्रकारिताका कुरा गर्नु 'समय खेर फाल्ने विषयवस्तु मात्रै' हुन जान्छ ।

नेपालमा गोरखापत्रका तत्कालीन सम्पादक भारतदत्त कोइरालाले 'हाम्रो गाउँघर' नामक स्तम्भमार्फ विकास पत्रकारिताको थालनी गर्नुभएको मानिन्छ । यस स्तम्भमा गाउँघरका समाचारहरूलाई रोचक ढङ्गबाट प्रस्तुति गरिन्थ्यो । खासगरी सकारात्मक समाचारहरूले यस स्तम्भमा स्थान पाउन थाले । केवल सहरमुखी समाचारलाई मात्र स्थान दिने चलन त्यतिखेरको पत्रकारिताका लागि सुरुमा पच्न गाह्रो भए पनि विस्तारैविस्तारै यसले आन्दोलनको रूप लियो र ग्रामीण क्षेत्रमा पनि पत्रकारिताको विस्तार हुनर्ुपर्छ भन्ने मान्यता बलियो हुँदै गयो ।

अझै पनि धेरै पत्रपत्रिकाहरूमा विकास पत्रकारितालाई ठूलो मात्रामा अपनाएको देखिँदैन । यसको मुख्य कारण के हो भने नाटकीय तरिकाले पत्रपत्रिकाहरूमा परिवर्तन ल्याउँदा पाठकहरू गुमाउनर्ुपर्ने हुनसक्छ । धेरैजसो पत्रपत्रिकाहरू सहरी क्षेत्रकै लागि प्रकाशित हुने भएकाले पनि यस्तो शङ्का उठ्नु स्वाभाविक नै हो । किनभने सहरी क्षेत्रका पाठकहरूका लागि विकासको कुराभन्दा राजनीतिमै बढी चासो हुने गरेको देखिएको छ । अर्काे कारण यो पनि हो कि विकास गतिविधिलाई कसरी रोचक तरिकाले प्रस्तुत गर्न सकिन्छ भन्ने कुरामा अनुसन्धान हुन बाँकी नै छ । र, लेख्ने समाचारदाता वा स्तम्भकारले गाउँमा भएका सकारात्मक प्रयासलाई रोचक ढंगबाट पस्किन सकेको पाईदैन । सामान्य विषयवस्तुहरुलाई पनि रोचक ढंगबाट उठान गर्न सक्दा विकास पत्रकारिता आम पाठकका लागि राजनीति भन्दा पनि रुचिको विषय हुन सक्छ । अबको पत्रकारिता त्यतैतिर लम्कनु आवश्यक छ ।

ललितपुरको सर्न्दर्भमा पनि भएको यहि हो । यहाँका पत्रपत्रिकाहरुले ग्रामीण जनजीवनका गतिविधिलाई समाचार बनाउने प्रयास नगरेका होइनन् । गरेका थिए । र, गरिरहेका पनि छन् । तर, यी पत्रपत्रिकाहरुले पनि बेलाबेलामा पाठक गुमाउने नाममा बेलाबखत बाटो छोड्ने गरेका दृष्टान्तहरु हाम्रा समामू छन् । यहाँका पत्रपत्रिकाहरुले. विकासका कुरालाई र गाउँलेको आजवाजलाई मुखरित गरिरहे भने पक्कै पनि विकास पत्रकारिताका लागि उदाहरण बन्न सक्छन् । अन्यथाः कुरा गर्नु बेकार छ । काम गरेर गाउँलेको मन जित्न सक्यौं भने पक्कै राष्ट्रिय स्तरमा ललितपुरका पत्रपत्रिकाहरु नमूनाका रुपमा स्थापित हुनेछन् । समाचार छाप्नु मात्रै ठूलो कुरो होइन । छापेका विषयवस्तुहरु ग्रामीण तहमा नै पुग्ने गरी पत्रपत्रिकाहरुको 'र्सर्कुलेशन' हुनु जरुरी छ । त्यो पनि नियमित । कहिले पुग्ने कहिले नपुग्ने जस्ता समस्याहरु आए भने पाठकको मन जित्न सकिँदैन । नियमित पुग्ने संयन्त्र निर्माण गर्न सक्नु पर्छ । प्रकाशन र नियमित वितरणलाई ख्याल गर्न सक्यौं भने हामी हाम्रो लक्ष्यमा अवश्य पुग्न सक्छौं । नत्र पत्रकारिता सोखको विषयमा सीमित हुन जान्छ । पत्रकारितालाई व्यवसायिक बनाउने कि सोखको विषय बनाउने हो छनोट गर्ने जिम्मा क्रियाशील पत्रकारको हातमा छ ।

कान्छीका लागि माओवादी सभासद्को राजीनामा

2011-09-06T03:18:00.000-07:00

प्रेम र यौनमा पागल भएपछि एउटा नेता कसरी पतन हुन्छ भन्ने पछिल्लो उदाहरण बनेका छन माओवादी सभासद गुणाखर बस्याल । रविन्द्र श्रेष्ठले कान्छी च्यापेर राजनीति सकेजस्तै माओवादी सभासद् बस्याल पनि सभासद्बाट राजीनामा दिएर ब्यापारतिर लाग्न थालेको आजको साँघु साप्ताहिकले छापेको छ ।

कमला लामा नाम गरेकी एक महिलालाई लिएर लामो समयदेखि फरार रहेका बस्याल पर्वत क्षेत्र २ बाट प्रत्यक्ष निर्वाचित सभासद् हुन् । लामो प्रयत्नपछि भदौ १८ गते टेलिफोन सम्र्पकमा आएकी बस्यालकी कान्छी श्रीमति कमलाले आफ्ना श्रीमान अब सभासद र पार्टीबाट राजीनामा दिएर ब्यापार ब्यबसायमा लाग्ने बताइन् । ‘अब हामी लोग्ने स्वास्नी भयौं, पार्टीले खोजेको छ रे भन्ने सुनियो, अब तिनको पार्टी र सभासद् तिनीहरु नै खाउन, उहाँले भोली पर्सि नै राजीनामा दिंदै हुनुहुन्छ ।’

कमलाले भनिन-’ अब हामी दुई जना मिलेर केही ब्यापार ब्यबसाय गछौं, राजनीति सकियो ।’ माओवादीसम्बद्ध स्रोतका अनुसार लामो समयदेखि पार्टी सम्पर्कमा नरहेका वस्यालले भदौ १७ गते माओवादी संसदीय दलका सचेतक देव गुरुङलाई सम्पर्क गरि आफु सभासद् र पार्टीबाटै राजीनामा दिन चाहेको बताएका थिए । घरमा बालबच्चा र श्रीमतिसमेत रहेका बस्याल अर्काकी श्रीमतिसँग सल्केर सम्पूर्ण राजनीतिक जीवन नै समाप्त पार्न लागेको सुनेर गुरुङ पनि चकित परेका थिए ।

कमला काठमाण्डौंको गोंगबुमा गेष्टहाउस चलाएर वस्ने महिला हुन् । उनीहरुवीच पटकपटक यौनसम्र्पक भएर एकपटक गर्भपतनसमेत गराएको समाचार यसअघि नै प्रकाशित भएको थियो । बस्यालकी जेठी श्रीमति मृगौला काम नलाग्ने भएर थलिएका बेला बस्याल भने कान्छी च्यापेर फरार भएका थिए ।

तीजको तुजुक

2011-09-05T01:54:00.000-07:00

देबीचौरमा २०६८ सालको तीज मनाउँदै स्थानीय महिलाहरु । भिडियो क्लिपः रमेश

एकल महिलाका लागि सकारात्मक विभेद गर्न माग

2011-08-30T00:49:00.000-07:00

रहर लाग्यो मलाई पनि राम्रो लुगा लगाउन

दिदी बहिनी साथीसँगी सँग तीज मनाउन

शनिबार चापागाउँको कञ्चन माविमा आयोजित तीज विशेष कार्यक्रममा एकल महिला मीना तामाङले यसरी तीज मनाउन लागेको रहर व्यक्त गर्नुभयो । तामाङले यौवनअवस्थामा नै पति गुमाउनुपर्दाको पीडा ओकल्दै गीतका माध्यामबाट कुसंस्कार बदल्न आव्हृवान गर्नुभयो । वहाँले गीतमार्फत नै अगाडी भन्नुभयो-

भगवानको आरतीमा सबै सामेल हुने

विधुवा -एकल महिला)ले सामेल हुन किन नहुने -

वहाँको यो गीतमा पीडा त छँदै थियो । पीडासँगै आक्रोस पनि उत्तिकै थियो । एकल महिलाले भगवानको पूजाआजा नै गर्न हुँदैन भन्ने कुरा कुन शास्त्रमा छ - एकल महिलाले गीत सकिने बित्तिकै प्रश्न गरे । तर, प्रश्नको उत्तर दिने यहाँ कोही थिएन । किन भने कार्यक्रममा उपस्थित सबैजना कूसंस्कार बिरोधी थिए । कूसंस्कार तोड्न आएकाहरुले उनीहरुका दुःखपीडालाई कम गराउन प्रयत्न रहने प्रतिबद्धता व्यक्त गरे । यसरी प्रतिबद्धता व्यक्त गर्नेहरुमा महिला तथा बालबालिका कार्यालयकी प्रमूख राधा रुपाखेती, प्याब्सन ललितपुरका अध्यक्ष नवराज महत, जिल्ला विकास समिति ललितपुरका सामाजिक विकास अधिकृत रामजीप्रसाद चौलागाईलगायतका थिए ।

कार्यक्रममा गोटिखेल ६ की तेजकुमारी घिमिरेले विगतको पीडा कोट्याउँदै गीत गाउँदा कार्यक्रममा सहभागी एकल महिलामात्रै होइन मञ्चमा आसिन रहेका सबैका आँखा रसाएका थिए । वहाँले सबैलाई एकपटक रुवाउनुभयो र पछि वहाँले नै चित्त बुझाउन रोएर केही हुँदैन कम्तिमा आज एक दिन त हाँसखेल गरेर नाचौं भनेपछि एकपटक मञ्चनै नाचेको थियो । एकल महिलाका लागि लगाइने गरेका आक्षेप तथा आरोपको पत्रकारिताको माध्यामबाट उजागर गर्नुपर्ने एकल महिलाहरुले बताएका थिए । समाजमा दुःख र पीडासँग पैंठेजोरी खेल्दै, अनेकन समस्या झेल्दै आएका एकल महिलालाई विशेष प्राथमिकतामा राख्नुपर्ने वक्ताहरुले औंल्याएका थिए । पति वियोग रहर नभएर बाध्यता हो भन्ने बुझदाबुझदै पनि समाजमा 'पोई टोकुवा' भन्ने घटिया शब्द प्रयोग गर्नु सबैभन्दा आपत्तिजनक हो । लवाइखवाइलाई सौभाग्यसँग जोड्ने समाजले के कुरा बुझनु जरुरी छ भने-

बा आमाले सानैदेखि लगाइदेको चुरा

अहिले लाउन नहुने रे कस्तो जाली कुरा ।

एकल महिला समाज ललितपुरले आयोजना गरेको तीज विशेष कार्यक्रममा रातो टिका र चुरा वितरण गरिएको थियो । कार्यक्रममा २५-३० वर्षेखि रातो चुरा र टिका नलगाएका आमाहरुले मन फूकाएर रातो लगाउनुभयो । रातो टिका र चुरा पाएपछि फेरि एकपटक उपस्थित एकल महिलाहरु स्तब्ध भएका थिए । रातो रङ्गसँग पतिवियोगको पीडा जोडिएको उनीहरुले बताए । यो अभियान गाउँगाउँसम्म पुर्‍याइने समाजकी अध्यक्ष रमा दुलालले जानकारी दिनुभयो । कार्यक्रममा समाजकी सचिव सरला महतले मुटुमाथि ढुङ्गा राखि हाँस्नुपर्दाको पीडाले झन् पोल्ने बताउनुभयो । वहाँले एकल महिला समाजको अभियानमा सहयोग गर्न खुल्ला आव्हृवान गर्नुभयो । त्यसैगरी समाजकी कोषाध्यक्ष रेनुका शर्माले पनि एकल महिलाका पीडा कम गराउन अन्य पक्षको सहयोग जरुरी भएको विचार राख्नुभयो ।

चापागाउँमा आयोजित यो कार्यक्रमले आम एकल महिलाहरुलाई आफ्नो समस्या समाधानका लागि आपै+m अग्रसर रहनुपर्ने आवश्इकता औंल्याएको छ । एकल महिलाको यो अभियानमा अन्य पक्षको सहयोग भने जरुरी छ । राज्यका तर्फबाट पनि एकल महिलाहरुका समस्या समाधान गर्न अग्राधिकार दिनुपर्ने किटान गर्न सकिन्छ । महिलाहरुलाई सकारात्मक विभेद गर्दै आएको राज्यले एकल महिलालाई विशेष प्रामथमिकतामा पार्न क्रियाशील रहने अपेक्षा गर्दछौं ।